C’est à Arrout, au cours du week-end des 24 et 25 mars dernier que j’ai commencé à découvrir l’Esperanto.
J’ai eu la chance et le plaisir de le faire dans un lieu magnifique, autant par les paysages que par la maison et ses hôtes.
La printempo en Arrout
J’ai particulièrement apprécié l’état d’esprit de toutes les personnes présentes : convivialité, fraternité, simplicité, authenticité, générosité, partages multiples, accompagnement, entraide, ……..
Le samedi matin, après un temps d’accueil pendant lequel nous avons pu faire connaissance, c’est avec Marion que nous avons commencé le premier cours de débutants.Je tiens à remercier Marion pour qui elle est et pour ses compétences pédagogiques, ce fut un apprentissage plaisir très riche pour moi.
Après un repas pic nic partagé, nous sommes allés marcher dans cette belle campagne. Tout en observant notre environnement, nous avons fait des phrases en Esperanto pour utiliser une liste de prépositions. Heureusement que je faisais équipe avec des espérantistes avancés !
Tout au long du week-end, les cours ont alterné avec d’autres activités, ce qui a permis une meilleure intégration.
Je tiens à remercier particulièrement Marie-Angèle qui me parlait de l’Esperanto depuis août 2011 et qui m’a permis de participer à ce stage.
C’est une expérience que j’aurai plaisir à renouveler !
Ginette
Advertisements

Vidu, inter dudek homoj, niaj afablaj gvidantoj, Marion kaj Christophe, disdonis strangajn paperetojn al ĉiu, eĉ al la komencantoj kiuj ankoraŭ ne malkovris la lingvon. Ni devis sekrete legi misteran frazon konsistante el du partoj, kaj poste kaŝi la paperon, aŭ gluti ĝin…

Dum du tagoj, ni devis atente provi diri la unuan parton de nia frazo, kaj kiom plej atente aŭskulti ĉu iu diros la duan parton… Se jes, vi gajnis la unuan parton de la ludo, trovinte vian paron. Sed, vi povas plibonigi la aferon se vi sukcesas malkovri la aliajn parojn… Mi ne klarigos al vi la strangajn babiladojn, kiuj okazis inter la homoj…

La programo ebligis la partoprenantojn ĝui belegan promenadon ĝis apuda vilaĝeto, kie eblis admiri malnovan preĝejon, malnovan hidraŭlikan draŝmaŝinon, interparoli kun afablaj vilaĝanoj… kaj profiti la belan sunan veteron, laŭ la tiel nomita “indiana somero”.

Kompreneble, kiel kutime, vespere ĉiuj ĝojis transloĝiĝi en tiu ĉi virtuala vilaĝeto, kie homlupoj kutimas mortigi vilaĝanojn, kie geamantoj protektas unu la alian, klarvidino decidas ĉu orienti aŭ ne la enketon. Kaj ĉiu akuzato ĵuras ke li senkulpas, krias, defendas sin, kaj fojfoje tiel bone mensogas ke li sukcesas trompi ĉiujn: fripono!

Sed, hororo, kiam, tuj post la dimanĉa matenmanĝo, oni malkovris kadavron en la ĝardeno…Kiu, kiam, kial, kiel? Kaj denove, sen forgesi nian sekretan frazon, duope, triope, la gajaj ĉeestantoj provis liveri alibiojn, pruvante ke ili estas sunkulpaj!

Vi ja komprenis, ĉu ne? Tia etoso nepre incitas la homojn paroli, kaj ridi! Des pli ke partoprenis Kataluno kaj Germanino, ju pli malmulte krokodilis la francoj. Fine de la renkontiĝo, ĉiuj enigmoj solviĝis, kaj la esperantistoj disiĝis afable, kun malpeza koro…

Evelyne